11/اردیبهشت/ 1392

Eset Smart Security 2013 :

سریالهای روزانه برای آنتی ویروس ESET

Kaspersky Internet Security 2013 :

دانلود کلید ( Key ) معتبر محصولات کاسپرسکی

دانلود

چون سرعت ِ نور محدود هستش، به خاطر فاصله ی ِ 150 میلیون کیلومتری خورشید از زمین

تا اثر قطع شدن ِ نور به ما برسه، 8 دقیقه طول می کشه.

مهندسی اینترنت

تحقیق : انواع واسط میانی را برسی کنید :

1) كارت شبكه ( Nic )

2) تكرار گر ( Repeater )

3) هاب ( HUB )

4)سوئيچ ( Switch )

5 ) پل ( Bridge )

6) دروازه ( Gateway )

تحقیق : تکنیک های استفاده مشترک از کانال را برسی کنید :

مالتی پلکسینگ multiplexing

معمولاً ظرفیت یا پهنای باند یک رسانه انتقال داده از پهنای باند مورد نیاز یک فرستنده بیشتر است و باید بین کاربران مختلف به اشتراک گذاشته شود. تکنیک مالتی پلکسینگ(تسهیم) این امکان را به وجود می آورد که به طور همزمان(یا شبه همزمان) چند سیگنال مختلف را از یک خط عبور دهیم و از ظرفیت رسانه به صورت بهینه استفاده کنیم. عمل قراردادن چند سیگنال بر روی یک خط در مبدأ توسط دستگاهی به نام Multiplexer و عمل جداسازی آنها در مقصد توسط دستگاهی به نام Demultiplexer انجام می شود.
انواع روش مالتی پلکسینگ به شرح زیر است:
1- مالتی پلکسینگ تقسیم فرکانسی(FDM:Frequency Division Multiplexing)
2- مالتی پلکسینگ تقسیم زمانی (TDM: Time Division Multiplexing) که بر دو نوع است:
1-2- TDM همگام (Synchronous TDM)
2-2- TDM ناهمگام(Asynchronous TDM) یا هوشمند که به آن مالتی پلکسینگ آماری(Statistical Multiplexing) نیز گفته می شود.
3- مالتی پلکسینگ تقسیم طول موج(WDM: Wave-Length Division Multiplexing)
4- مالتی پلکسینگ تقسیم کد CDMA: Code Division Multiple Access) یا CDM)
روشFDM
در روش FDM ابتدا باید سیگنال های دیجیتال را به وسیله مدولاسیون به سیگنال های آنالوگ تبدیل کرد. فرکانس حامل مدولاسیون سیگنال هایی که همزمان بر روی یک رسانه انتقال قرار می گیرند متفاوت است، به طوری که این سیگنال ها در حوزه فرکانس در باندهای فرکانسی جدا از یکدیگر در کنار هم قرار می گیرند. (البته با یک فاصله فرکانسی(Guard Band) به منظور جلوگیری از تداخل امواج) این سیگنال ها در مقصد به وسیله عمل دی مدولاسیون(Demodulation) قابل جداسازی هستند(دقیقاً همانند امواج رادیویی ایستگاه های مختلف که همگی در کنار یکدیگر در یک کانال (هوا) منتشر می شود و بخش tuner رادیو شما قادر است موج دلخواه شما را از سایر امواج جدا سازد)
روشTDM همگام
در روش synchronous TDM (گاهی برای سادگی به آن TDM گفته می شود) چون نرخ انتقال رسانه بیش از نرخ ترافیک هر یک از سیگنال های دیجیتال است، زمان را به برش های زمانی (Time Slice) کوچک تقسیم می کنیم و در هر برش زمانی بیت های مربوط به یکی از سیگنال های دیجیتال را بر روی خط قرار می دهیم. اگر در این روش یک فرستنده در برش زمانی خودش داده ای برای ارسال نداشته باشد، آن برش زمانی هدر می رود. دو روش FDM و Synchronous TDM در واقع یک رسانه انتقال را به چندین کانال مجزا تقسیم می نماید.
روشTDM ناهمگام یا مالتی پلکسینگ آماری
در این روش که در شبکه های پیشرفته مانندAsynchronous Transfer Mode=ATM) به کار می رود، بر خلاف روش قبلی زمان را به برش های زمانی مساوی تقسیم نمی کنیم و پهنای باند ثابتی را برای هر کانال رزرو نمی نماییم؛ بلکه بسته ها یا سلول های داده ایجاد شده توسط کاربران مختلف را (که به صورت تصادفی ایجاد می شوند) بر روی خط قرار می دهیم. یعنی ظرفیت نرخ انتقال رسانه را به صورت پویا بین کاربران تقسیم می نماییم.

روشWDM
در این روش که در فیبرهای نوری مورد استفاده قرار می گیرد. چندین موج نوری با طول موج های (Wave-Length) مختلف به طور همزمان در یک فیبر نوری منتشر می شود. واضح است که برای مثال جداسازی دو سیگنال نوری با طول موج های آّبی و قرمز در مقصد به سادگی امکان پذیر خواهد بود. طول موج برابر است با نسبت سرعت موج به فرکانس موج:
روش(CDMA) CDM
در این روش که برای مثال در تکنیک طیف گسترده به کار رفته در شبکه های محلی بی سیم مورد استفاده قرار می گیرد داده های مربوط به چند کانال به طور همزمان (بر خلاف (TDM و در یک باند فرکانسی (بر خلاف (FDM و بالطبع در یک طول موج ( بر خلاف(WDM در یک رسانه مشترک ارسال می شود! و برای جداکردن داده ها از روش های خاص رمزگذاری و تئوری Coding استفاده می­شود و اطلاعات کانال های مجزا به صورت بردارهای متعامد ارسال می گردد، تا در گیرنده قابل جداسازی باشد.
8-1 تخصیص پهنای باند کانال (Bandwidth Allocation)
هنگامی که از یک کانال انتقال داده به طور اشتراکی برای ارسال چندین سیگنال جداگانه (مربوط به فرستنده های مختلف) استفاده می شود و از روش های مختلف مالتی پلکسینگ (روش های فوق) استفاده می شود، یک موضوع مهم میزان پهنای باند تخصیص یافته به هر یک از ارسال کننده ها می باشد. برای مثال در TDM می توان به یک فرستنده نسبت به دیگران برش زمانی بیشتری را تخصیص داد. پهنای باند مورد نیاز هر فرستنده به نوع ترافیک بسته های ارسالی مربوط است که بر دو نوع است:
1- نرخ بیت ثابت (CBR: Constant Bit Rate): ترافیک هایی مانند پخش فیلم ویدیویی یا مکالمات صوتی
2- نرخ بیت متغیر(VBR: Vibrate Bit Rate): ترافیک هایی مانند ارتباط با یک سایت وب یا ارسال T-mail یا Telnet
تخصیص پهنای باند کانال بر دو نوع است:
1- تخصیص ایستا (Static Allocation): به هر فرستنده پهنای باند ثابتی را تخصیص می دهد. در ترافیک های VBR مناسب نیست، زیرا گاهی پهنای باند هدر می رود و گاهی دچار کمبود پهنای باند و کندی ارسال خواهیم شد. مانند روش Circuit Switching که در آن یک مدار خاص در ابتدای کار با پهنای باند ثابت رزرو می شود.
2- تخصیص پویا (Dynamic Allocation): پهنای باند به صورت پویا و بر حسب نیاز هر فرستنده به آن تخصیص داده می شود. مانند روش Packet Switching (برای مثال در x.25) و نیز روش پیشرفته Virtual Circuit (که برای مثال در ATM به کار می رود و سلول های داده مانند Circuit Switching از یک مسیر یا مدار خاص که در ابتدای کار برپا شده است ارسال می شوند؛ اما همانند Packet Switching پهنای باند ثابتی را اشغال نمی کنند، یعنی از مزایای هر دو روش بهره می برد.)

 تحقیق : ساختار فیبر نوری را برسی کنید :

فیبرنوری چیست؟

فیبرهای نوری رشته های بلند و نازکی از شیشه بسیار خالصند که ضخامتی در حدود قطر موی انسان دارند. آنها در بسته هایی بنام کابل‌های نوری کنار هم قرار داده می‌شوند و برای انتقال سیگنال‌های نوری در فواصل دور مورد استفاده قرار می‌گیرند. از آنها همچنین برای عکسبرداری پزشکی و معاینه های فنی در مهندسی مکانیک استفاده می‌شود

اگر با دقت به یک رشته فیبر نوری نگاه کنید، می بینید که از قسمت‌های زیر ساخته :

• هسته _ هسته بخش مرکزی فیبر است که از شیشه ساخته شده و نور در این قسمت سیر می‌کند.

• لایه روکش _ واسطه شفافی که هسته مرکزی فیبر نوری را احاطه می‌کند وباعث انعکاس نور به داخل هسته می‌شود.

• روکش محافظ _ روکشی پلاستیکی که فیبر نوری در برابر رطوبت و آسیب دیدن محافظت می‌کند.

صدها یا هزاران عدد از این رشته های فیبر نوری بصورت بسته ای در کنار هم قرار داده می‌شوند که به آن کابل نوری گویند. این دسته از رشته های فیبر نوری با یک پوشش خارجی موسوم به ژاکت یا غلاف محافظت می‌شوند.

فیبرهای نوری دو  نوعند

1. فیبرهای نوری تک وجهی: این نوع از فیبرها، هسته های کوچکی دارند ( قطری در حدود inch (4-) 10x 5/3 یا 9 میکرون ) و می‌توانند نور لیزر مادون قرمز ( با طول موج 1300 تا 1550 نانومتر ) را درون خود هدایت کنند.

2. فیبرهای نوری چند وجهی: این نوع از فیبرها هسته های بزرگتری دارند ( قطری در حدود inch (3-) 10x 5/2 یا 5/62 میکرون ) و نور مادون قرمز گسیل شده از دیودهای نوری موسوم به LED ها را ( با طول موج 850 تا 1300 نانومتر ) درون خود هدایت می‌کنند.

برخی از فیبرهای نوری از پلاستیک ساخته می‌شوند. این فیبرها هسته بزرگی ( با قطر 4 صدم inch یا یک میلیمتر ) دارند و نور مرئی قرمزی را که از LED ها گسیل می‌شود ( و طول موجی برابر با 650 نانومتر دارد ) هدایت می‌کنند.

بیایید ببینیم طرز کار فیبر نوری چیست.

یک فیبر نوری چگونه نور را هدایت می‌کند؟

فرض کنید می‌خواهید یک باریکه نور را بطور مستقیم و در امتداد یک کریدور بتابانید. نور براحتی در خطوط راست سیر می‌کند و مشکلی ازین جهت نیست. حال اگر کریدور مستقیم نباشد و در طول خود خمیدگی داشته باشد چگونه نور را به انتهای آن می‌رسانید؟

برای این منظور می‌توانید از یک آینه استفاده کنید که در محل خمیدگی راهرو قرار می‌گیرد و نور را در جهت مناسب منحرف می‌کند. اگر راهرو خیلی پیچ در پیچ باشد و خمهای زیادی داشته باشد چه؟ می‌توانید دیوارها را با آینه بپوشانید و نور را به دام بیندازید بطوریکه در طول راهرو از یک گوشه به گوشه دیگر بپرد. این دقیقا همان چیزی است که در یک فیبرنوری اتفاق می افتد.

نور در یک کابل فیبرنوری، بر اساس قاعده ای موسوم به بازتابش داخلی، مرتبا بوسیله دیواره آینه پوش لایه ای که هسته را فراگرفته، به این سو و آن سو پرش می‌کند و در طول هسته پیش می‌رود.

از آنجا که لایه آینه پوش اطراف هسته هیچ نوری را جذب نمی‌کند، موج نور می‌تواند فواصل طولانی را طی کند. به هر حال، برخی از سیگنال‌های نوری در حین حرکت در طول فیبر، ضعیف می‌شوند که علت عمده آن وجود برخی ناخالصی‌ها داخل شیشه است. میزان ضعیف شدن سیگنال به درجه خلوص شیشه بکار رفته در داخل فیبر و نیز طول موج نوری که درون فیبر سیر می‌کند بستگی دارد.

سیستم ارتباط بوسیله فیبرنوری

برای پی بردن به اینکه فیبرهای نوری چگونه در سیستم های ارتباطی مورد استفاده قرار می‌گیرند، اجازه دهید نگاهی بیاندازیم به فیلم یا سندی که مربوط به جنگ جهانی دوم است. دو کشتی نیروی دریایی را درنظر بگیرید که از کنار یکدیگر عبور می‌کنند و لازم است باهم ارتباط برقرار کنند درحالی که امکان استفاده از رادیو وجود ندارد و یا دریا طوفانی است. کاپیتان یکی از کشتی ها پیامی را برای یک ملوان که روی عرشه است می‌فرستد. ملوان آن پیام را به کد مورس ترجمه می‌کند و از نورافکنی ویژه که یک پنجره کرکره جلو آن است برای ارسال پیام به کشتی مقابل استفاده می‌‌نماید. ملوانی که در کشتی مقابل است این پیام مورس را می‌گیرد، ترجمه می‌کند و به کاپیتان می‌دهد. (ملوان کشتی دوم عکس عملی را انجام می‌دهد که ملوان کشتی اول انجام داد.)

حالا فرض کنید این دو کشتی هر یک در گوشه ای از اقیانوسند و هزاران مایل فاصله دارند و در فاصله بین آنها یک سیستم ارتباطی فیبرنوری وجود دارد.

سیستم‌های ارتباط بوسیله فیبرنوری، شامل این قسمت هاست:

• فرستنده: سیگنال‌های نور را تولید می‌کند و به رمز در می‌آورد.

• فیبرنوری: سیگنال‌های نور را تا فواصل دور هدایت می‌کند.

• تقویت کننده نوری: ممکن است برای تقویت سیگنال‌های نوری لازم باشد. (برای ارسال سیگنال به فواصل خیلی دور)

• گیرنده نوری: سیگنال‌های نور را دریافت و رمزگشائی می‌نماید.

فرستنده

نقش فرستنده شبیه ملوانی است که روی عرشه کشتی فرستنده پیام ایستاده و پیام را ارسال می‌کند. فرستنده ابزار تولید نور را در فواصل زمانی مناسب خاموش یا روشن می‌کند.

فرستنده درعمل به فیبر نوری متصل می‌شود و حتی ممکن است دارای لنزی برای متمرکز کردن نور به داخل فیبر هم باشد. قدرت اشعه لیزر بیش از LED‌ هاست اما با کم و زیاد شدن دما شدت نورشان تغییر می‌کند و گرانتر هم هستند. متداول‌ترین طول موج‌هایی که استفاده می‌شود عبارتند از: 850 نانومتر، 1300 نانومتر و 1550 نانومتر. )مادون قرمز و طول موج‌های نامرئی طیف).

تقویت کننده نوری

همانطور که قبلا هم به آن اشاره شد، نور حین عبور از فیبر ضعیف می‌شود. (مخصوصا در فواصل طولانی بیش از نیم مایل یا حدود یک کیلومتر مثلا در کابل‌های زیر دریا) بنابرین یک یا بیش از یک تقویت کننده نوری در طول کابل بسته می‌شوند تا نور ضعیف شده را تقویت کنند.

یک تقویت کننده نوری دارای فیبرهای نوری با پوشش ویژه ای است. نور ضعیف شده پس از ورود به این تقویت کننده تحت تاثیر این پوشش خاص و نیز نور لیزری که به این پوشش تابیده می‌شود تقویت می‌شود. ملکول‌های موجود در این پوشش ویژه با تابش لیزر به آنها، سیگنال نوری جدید و قوی تولید می‌کنند که مشخصات آن مشابه نور ورودی به تقویت کننده است. درواقع تقویت کننده نوری یک آمپلی فایر لیزری برای نور ورودی به آن است

گیرنده نوری

تحقیق : تکنولوژی سوئیچینگ مداری Circuit Switching را برسی کنید

تحقیق :  روشهای تشخیص خطا

دو روش مشهور که براي کشف خطا وجود دارد:

(PCC (Parity Check Code و (CRC (Cyclic Redundancy Check است. روش سوم که مجموعه مقابله‌اي يا Checksum نام دارد، مکانيزمي است که در اينترنت جهاني کاربرد دارد و توسط چندين پروتکل مورد استفاده قرار مي‌ گيريد که در اينجا به شرح آن مي پردازيم.
اين مکانيز نيز مانند دو روش PCC و CRC بر اساس مفهوم افزونگي طراحي شده اند. اين روش را با حل يک مثال ساده، به آساني درک خواهيد کرد.

مثال: مجموعه مقابله‌اي 8 بيتي را براي بلوک 16 بيتي 1010100100111001 محاسبه کنيد و نشان دهيد خطايي وجود ندارد.

قدم اول : کد 16 بيتي را به دو کد 8 بيتي تقسيم ميکنيم.

قدم دوم : اعداد را در دسته هاي 8 بيتي جمع مي کنيم.

10101001 + 00111001 = 11100010

قدم سوم : از عدد بدست آمده مکمل 1 ميگيريم.

00011101

نتيجه بدست آمده را به انتهاي کد اضافه مي کنيم.

101010010011100100011101

براي نشان دادن عدم وجود خطا، کافيست گيرنده 24 بيت بدست آمده را به سه قسمت 8 تايي تقسيم کنيم و اعداد را با هم جمع کنيم و از آن مکمل 1 بگيريم. اگر نتيجه نهايي برابر با 0 شود، مي توان نتيجه گرفت که خطايي رخ نداده است.

10101001 + 00111001 + 00011101 = 11111111

مکمل 1 = 00000000

به طور کلي کشف خطا از تصحيح آن آسان تر است.

دو تکنيک اصلي براي تصحيح خطا داريم:

اولين روش به ارسال مجدد يا Retransmission معروف است. در اين روش گيرنده با استفاده از بيت هاي کنترلي و افزونگي متوجه وجود خطا در پيام مي شود و پيغامي براي فرستنده ارسال مي کند و از فرستنده مي خواهد که دوباره همان پيام را ارسال کند.

روش دوم تصحيح خطاي پيش رو يا Forward Error Correction نام دارد. در اين روش گيرنده نه تنها کشف مي کند که پيام داراي خطا است بلکه با کمک بيت هاي افزونه و با تکنيک هاي خاصي سعي در حدس زدن پيام مورد نظر مي کند.

فاصله همينگ

تحقیق :   انواع CSMA را برسی کنید

·        مصر 1.persistent  CSMA

اگر ایستگاهی که داده برای ارسال دارد کانال را خالی ببیند حتما داده ارسال می نماید.ولی اگر کانال مشغول باشد مدام چک می کند تازمانی که کانال خالی شود .

·        غیر مصر  Nonpersistent

هر گاه کانال مشغول باشد ، به اندازه یک زمان تصادفی صبر کرده ، دوباره چک می کند.

این روش دارای  تاخیر بیشتر و کارآیی بالاتراست.

·        P – persistent

این روش برای کانالهای slot دار استفاده می شود . در صورت مشغول بودن کانال فرستنده برای اسلات بعدی صبر می کند .دراین روش اگر کانال آزاد باشد به احتمال p ارسال فریم صورت می گیرد و به احتمال 1-p ارسال فریم به برش زمانی (slot) بعدی موکول می شود .

1-                           پروتکل CSMA با تشخیص تصادم

CSMA / CD : Carrier sense Multiple Access / collision detection

در این روش از یک کانال  half duplex   استفاده می شود( یک کانال برای ارسال فریم وجودداردو کانال فیدبک ندارد).

تحقیق : دلایل شکست مدل OSI از مدل TCP/IP

مدل OSI و TCP/IP ( و پروتکل هایشان) هیچکدام کامل نیستند، با این وجود در سال 1989، بسیاری متخصصان برجسته شبکه بر این باور بودند که آینده در بست متعلق به مدل OSI و پروتکل های آن است، و هیچ چیز نمی تواند در مقابل پیشرفت آن مقاومت کند.اما این اتفاق نیفتاد!

چهار دلیل عمده شکست مدل OSI موارد زیر می باشد :

. زمان نا مناسب
2. تکنولوژی نامناسب
3. پیاده سازی نامناسب
4. سیاست های نامناسب

زمان نامناسب
اولین عامل شکست مدل OSI زمان نامناسب بود.زمانی که یک استاندارد وضع می شود، اهمیت حیاتی در موفقیت و عدم موفقیت آن دارد.دیوید کلارک از دانشگاه M.I.T فرضیه ای در زمینه استانداردها دارد که ملاقات فیل ها معروف است
این شکل میزان فعالیت های حول یک موضوع جدید را نشان می دهد.وقتی موضوعی برای اولین بار کشف می شود، گرداگرد آن سیلی از فعالیت های تحقیقی ( به شکل بحث، مقاله و سخنرانی) فرا می گیرد.بعد از مدتی این فروکش می کند و بعد از اینکه صنعت به این موضوع علاقه مند شد، موج سرمایه گذاری ها از پی می آید.
بسیار مهم است که در محل تلاقی این دو فیل ( موج تحقیق و موج سرمایه گذری) استانداردها به طور کامل وضع شوند.اگر استاندارد زودتر از موعد( قبل از پایان تحقیقات) نوشته شود، خطر آن هست که موضوع به درستی درک نشده باشد و استاندارد ضعیف از آب در آید.اگر استاندارد دیرتر از موعد(بعد از شروع موج سرمایه گذاری) نوشته شود، شرکتهای بسیاری قبلا –از مسیرهای مختلف- در آن سرمایه گذاری کرده اند،و این خطر هست که استانداردهای آنها را نادیده بگیرد. اگر فاصله این دو فیل خیلی کم باشد (همه عجله داشته باشند که کار را زودتر شروع کنند)، خطر آن هست که استاندارد نویسان بین آنها له شوند.
اکنون معلوم شده است که پروتکل های استاندارد OSI بین فیل ها له شده اند.وقتی که پروتکل های OSI پا به عرصه وجود گذاشتند، پروتکل های رقیب (TCP/IP ) مدت ها بود که در مراکز تحقیقاتی و دانشگاه ها پذیرفته شده بودند.با اینکه هنوز موج سرمایه گذاری صنعتی در TCP/IP شروع نشده بود.اما بازار آکادمیک آنقدر بزرگ بود که شرکتهای بسیاری را تشویق به تولید محصولات TCP/IP کند.

و وقتی OSI بالاخره از راه رسید،کسی نبود که داوطلبانه از آن پشتیبانی کند.همه منتظر بودند دیگری قدم اول را بر دارد.، قدمی که هرگز برداشته نشد د OSIدر نطفه خفه شد.

تـکنولوژی نامناسب
دلیل دیگری که OSI هرگز پا نگرفت آن بود که، این مدل و پروتکل های آن هر دو ناقص و معیوب بودند.انتخاب هفت لایه برای این مدل بیشتر یک انتخاب سیاسی بود تا فنی، و در حالی که دو لایه آن (نشست و نمایش) تقریبا خالی بودند،در لایه های دیگر (لینک داده و شبکه) جای نفس کشیدن نبود.
مدل OSI (و سرویس ها و پروتکل های آن) به طور باور نکردی پیچیده است.اگر کاغذهای چاپی این استاندارد را روی هم بچینید.ارتفاع آن از نیم متر هم بیشتر خواهد شد.پیاده سازی پروتکل های OSI بسیار دشوار، و عملکرد آنها ناقص است.در این رابطه، نقل جمله جالبی از پاول موکاپتریس (1993،Rose ) خالی از لطف نیست:
سوال:از ترکیب یک گانگستر با یک استاندارد بین المللی چه چیزی بدست می آید؟
جواب:کسی پیشنهادی به شما می کند که از آن سر در نمی آورید.
مشکل دیگر مدل OSI ،علاوه بر غیر قابل فهم بودن آن، این است که برخی از عملکرد های آن ( مانند آدرس دهی، کنترل جریان داده ها و کنترل خطا)در تمام لایه ها تکرار می شود.برای مثال، سالتزر و همکارانش (1984) نشان دادند که کنترل خطا باید در بالاترین لایه انجام شود تا بیشترین تاثیر را داشته باشد،بنابراین تکرار آن در لایه های پائین تر نه تنها غیر ضروری است، بلکه باعث افت کارایی هم خواهد شد.

پیاده سازی نامناسب
با توجه به پیچیدگی بیش از حد مدل OSI و پروتکل های آن ، جای تعجب نبود که اولین پیاده سازی های آن حجیم، سنگین و کند است.آنهایی که با این مدل کار کرده بودند، بزودی پشیمان شدند، و طولی نکشید که کلمه OSI مترادف شد با "کیفیت بد". بعد ها محصولات بهتری به بازار آمد،اما آوازه منفی OSI فراموش نشد.
از طرف دیگر، اولین پیاده سازی TCP/IP (که بخشی از سیستم عامل یونیکس برکلی بود) بسیار خوب از کار در آمد( و لازم به گفتن نیست که مجانی هم بود).افراد بسیار با سرعت شروع به استفاده از آن کردند،هواخاه آن شدند، آنرا توسعه دادند، و این باعث شد که باز هم به خیل طرفداران آن اضافه شود.در اینجا، بر خلاف OSI ، مارپیچ رو به بالا می رفت، نه پایین.

تحقیق : مفهوم TCP/IP را بررسی کنید :

TCP/IP مجموعه قراردادهايي هستند كه در جهت اتصال كامپيوتر ها در شبكه مورد استفاده قرار مي گيرند. وبه تعريف ديگر قرارداد كنترل انتقال اطلاعات مي باشد. مدل چهار لايه TCP/IP از لايه هاي زير تشکيل شده است.
لايه واسط شبكه

در اين لايه تمام استانداردهاي سخت افزاري و انواع پروتكل شبكه تعريف شده كه خاصيت بزرگ اين لايه اين موضوع مي باشد كه در آن مي توان بين نرم افزار و سخت افزار شبكه ارتباط برقرار كرد.

لايه شبكه

در اين لايه پروتكل IP آدرس دهي و تنظيم مي شود.(توضيحات در قسمت IP ) و همچنين ديگر پروتكل ها مانند ARP,ICMP,BOOTP كه در اين ميان نقش هيچكدام به اندازه IP , ICMP مهم نيست در كل وظيفه اين لايه دادن اطلاعات در مورد شبكه و آدرس دهي در آن مي باشد كه مسير يابها از آن بسيار استفاده مي كنند.

لايه انتقال

ابتدايي ترين وظيف اين لايه آگاهي از وضعيت بسته ها مي باشد كه بسيار مهم نيز هست. و در مرحله بعد وظيفه اين لايه انتقال اطلاعاتي مي باشد كه نياز به امنيت ندارند و سرعت براي آنها مهم تر است.

لايه كاربرد

اين لايه داراي امكانات زيادي براي هنر نمايي متخصصان مي باشد. در اين لايه برنامه هاي كاربردي قرار دارند و در كل اين لايه لايه ي نرم افزارهاي شبكه مي باشد و همچنين لايه پروتكل هاي نرم افزاري نيز مي باشد. از مهم ترين نكات در خصوص اين لايه قرارداشتن: انتقال فايل (FTP) و مديريت پست (SMTP) و بقيه برنامه هاي كاربردي مي باشد.

پروتكل اينترنت يا IP

حتما همه شما عزيزان واقف به اين موضوع هستيد كه IP يكي از مهمترين قسمتهاي TCP/IP و شايد بتوان گفت مهمترين قسمت آن زيرا تقريبا شما براي هر كاري نياز به آن خواهيد داشت لذا بسيار ضروري و حياتي مي باشد كه شما اطلاعات خود را در زمينه اين مهم افزون كنيد. IP يك آدرس عددي است كه براي ارتباط با شبكه به هر ماشيني در شبكه اختصاص داده مي شود (چون IP براي وسايلي از قبيل ROUTER و MODEM و LAN و … استفاده مي شود ما اصطلاحا به جاي نام بردن تك تك آنها همه را ماشين مي ناميم

وظيفه IP

وظيفه پروتكل IP حمل و تردد بسته هاي حاوي اطلاعات و همچنين مسير يابي آنها از مبدا تا مقصد است. IP پس از دريافت اطلاعات از TCP شروع به قطعه قطعه كردن آن به قطعه هاي كوچك به اسم FRAGMENT مي نمايد، پس از اين مرحله براي هر FRAGMENT يك بسته IP مي سازد كه حاوي اطلاعات مورد نياز بسته براي حركت در طول شبكه مي باشد و بسته IP را به بسته TCP اضافه مي كند و شروع به ارسال بسته هاي تيكه تيكه شده(FRAGMENT) مي نمايد حال مسير يابها بر اساس تنظيمات قسمت IP بسته ها را به مقصد خود هدايت مي كنند و آن را داخل زير شبكه ها هدايت مي كنند.

خصوصيات IP

بسته IP حد اكثر 64 كيلوبايت فضا را اشغال خواهد كرد و بيشتر از آن نمي تواند باشد ولي موضوع جالب اينجاست كه در حالت عادي حجم بسته حدود 1600 بايت بيشتر نمي شود. IP در تمامي سيستم هاي عامل با ساختار استانداردي كه دارد به درستي كار مي كنند و نياز به هيچ نوع سخت افزار ندارد. بسته IP ساخته شده از تعدادي فيلد مجزا مي باشد

كه هر كدام اطلاعاتي را در خود دارند كه در زمان مورد نياز اين اطلاعات از داخل بسته ها استخراج مي شود و مورد استفاده قرار مي گيرد اين اطلاعات شامل مواردي مثل:آدرس IP فرستنده. آدرس IP گيرنده و ….. مي باشد.

آدرس هاي ويژه IP

اين آدرسها نمونه هائي از آدرس هاي IP خاص هستند كه از قبل براي مقاصد خاصي در نظر گرفته شده اند و در تعريف شبكه نمي توان از آنها به عنوان IP براي ماشينها استفاده كرد. از اين آدرس در مواردي استفاده مي شود كه ماشين ميزبان از IP خود بي اطلاع است.البته اگر از اين آدرس به عنوان آدرس فرستنده استفاده شود هيچ جوابي براي فرستنده پس فرستاده نمي شود.

HostId.0

ين آدرس براي زماني است كه از آدرس خود در زيرشبكه بي اطلاع باشيم

255.255.255.255

از اين آدرس براي ارسال پيامهاي به صورت عمومي و فراگير در شبكه استفاده مي شود البته با استفاده از اين آدرس مي توان در زير شبكه خود پيام فراگير ارسال كرد.

NetId.255

از اين آدرس براي ارسال پيامهاي فراگير در ديگر شبكه ها از خارج از آنها استفاده مي شود.البته اين سرويس تقريبا در بيشتر اوقات از سوي مديران شبكه غير فعال مي شود.

پروتکل دیتاگرام کاربر یا UDP یک بخش از مجموعه پروتکل اینترنت است. با استفاده از آن برنامه ها بر کامپیوترهای مختلف یک شبکه می توانند پیام کوتاه را به شکل یه دیتاگرام به یکدیگر ارسال کنند. UDP می­تواند در شبکه هایی کهTCP به صورت سنتی استفاده می­شود استفاده گردد اما هیچ تعهدی بر اعتبار یا درستی ترتیب داده­ها ندارد. دیتاگرامها ممکن است بدون اطلاع خراب شوند یا به محلی برسد که برایش ارسال نشده بود.

اگرچه با دیدن این فاکتورها UDP به نظر پروتکل مفیدی به نظر نمی­رسد. اما آن راه حل مناسبی برای استقاده در مکانهایی هستند که سرعت مهمتر از قابلیت اطمینان یا اعتماد بوده و اهمیت بیشتر دارد. از آنجایی که UDP سربار چک کردن اینکه داده به مقصد در هر بار ارسال داده را ندارد این مورد از UDP پروتکلی سریعتر و موثرتر می­سازد. این پروتکل اغلب برای برنامه­هایی با اهمیت­دهی بالا به زمان که از بین رفتن داده­ها مقدم­تر از نرسیدن آنها است مورد استفاده قرار می­گیرد.

UDP یک پروتکل بی­مرز است که برای سرورهای سفارش شده در پاسخگویی به درخواست­های کوتاه به تعداد زیادی کلاینت هستند مفید است. در حالیکه TCP بیشتر برای اتصال میان یک سرور و یک کلاینت تنها استفاده می­شود. UDP برای بسته­های انتشاری برای همه Board-casting - که به موجب آن یک بسته برای همه کلاینت های یک شبکه ارسال خواهد گردید- مورد استفاده قرار می گیرد.

UDP نیازی به هیچ مکانیزم کنترل یا دوری از ازدحام شبکه ندارد سایر شکل های مکانیزمهای کنترل مبتنی بر شبکه احتیاج به پیاده سازی دارند تا از جریان بدون اشکال یا ترافیک (رفت و آمد) در یک شبکه مطمئن شوند.

یک راه حل طراحی شده برای به عهده گرفتن این مشکل UDP یا DCCP (پروتکل کنترل تراکم دیتاگرام) که ارزیابی و کنترل ترافیک در شبکه UDP است.

UDP وابسته به لایه انتقال می­باشد. اگرچه تمام میزان ترافیک UDP یک بخش کوچکی از همه ترافیک شبکه است اما تعدادی از کاربردهای کلیدی در لایه بالاتر (لایه کاربردی) شبیه DNS و SNMP (پروتکل مدیریت شبکه ساده) از پروتکل UDP استفاده می نمایند.

وبلاگ استاد کاظمی www.http://rasvand-kh-ir.blogfa.com

میل استاد ahmadkazemi_2006@yahoo.com

وبلاگ استاد http://mirabzadeh.blogfa.com/

karim_mirab@yahoo.com تماس با استاد

 تماس با استاد http://pichak.net/blogcod/email-tools/mail/?email=abkar882@gmail.com

 و بلاگ استاد http://abkar882.blogfa.com/